Ik vind het wel gek dat er niemand is die zich afvraagt hoe het met jou als ouder gaat. Zowel de moeder als de vader. Een gezin worden betekent nogal wat. Een nieuwe dimensie die nieuwe vaardigheden vraagt waar niemand het over heeft. Een verandering van dergelijke grote aard die helemaal niet begeleid wordt. Ik kom er niet achter waarom niet? Wordt aangenomen dat ergens in de aanleg van de mens al een luikje gereserveerd is waarachter de competenties schuilen die je nodig hebt als je een ouder wordt? Ongetwijfeld zullen veel competenties zich ‘vanzelf’ ontwikkelen.

Geduld is een mooi voorbeeld van wat ik in grote doses nodig had en kennelijk ergens ook vandaan hebt gehaald. Het zat er dus wel in, ik had alleen niet eerder geleerd om dit luikje op het juiste moment te openen en zorgvuldig om te gaan met de vaardigheden die hierin verstopt zaten.

Ik snap ook dat dit voor ieder individu die een ouder wordt anders is. Voor sommigen van ons verloopt de aanpassing geruisloos, of wellicht valt deze samen met sterke ontwikkelingen op ander vlak waardoor het lijkt of er niet gegroeid wordt op het vlak van het zijn van een ouder.

Kijk jij weleens zo naar jezelf? Durf jij aan jezelf en aan je partner toe te geven dat jouw vaardigheden als ouder misschien nog wel aangevuld of bijgeschaafd kunnen worden? Vraag je je af waarom je dit nodig zou hebben? 

Ik geloof dat als wij ons als ouder ontwikkelen wij de talenten van onze kinderen kunnen ontwikkelen. Doordat jij groeit, maak je ruimte voor groei voor je kinderen. Hoe moeten zij verder komen als je ze opvoed vanuit opvattingen die ooit zijn ontstaan zonder dat jij je weleens afvraagt waar deze ooit vandaan zijn gekomen? En of ze nog wel waar zijn? Of waarom deze van waarde zijn en of ze nog wel passen in de nieuwe context waar je gezin zich in bevindt?


Een één-op-één traject kan er schematisch als volgt uitzien. De precieze invulling is uiteraard maatwerk.

Gesprekscyclus